ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Το πρόσωπο, το ζώο ή το πράγμα στο οποίο μεταβαίνει η ενέργεια του υποκειμένου
Γ Ε Ν Ι Κ Α	1.   όταν είναι κλιτή λέξη μπαίνει πάντα σε μία από τις πλάγιες πτώσεις 2.   ως αντικείμενο τίθεται: ¬ κλιτή λέξη: ουσιαστικό, επίθετο, μετοχή, αντωνυμία ¬ δευτ. ονοματική πρότ. (ειδική2, ενδοιαστική, αναφορική, πλάγια) ¬ απαρέμφατο (άναρθρο3-έναρθρο) ¬ άκλιτη λέξη ή φράση ¬ εμπρόθετος προσδιορ.1
Μ Ο Ν Ο Π Τ Ω Τ Ω Ν	1.   ΓΕΝΙΚΗ: μνήμη ή λήθη, επιμέλεια-φροντίδα-φειδώ και τα αντίθετά τους,  χωρισμό-αποχή-απομάκρυνση-απαλλαγή, έναρξη ή λήξη, εξουσία, συμμετοχή-πλησμονή ή στέρηση, επιθυμία-απόλαυση, αίσθηση-αντίληψη, απόπειρα-επιτυχία-αποτυχία, υπεροχή-διαφορά-σύγκριση, σύνθετα με τις προθέσεις: ἀπό, ἐκ, κατά, πρό, ὑπέρ 2.   ΔΟΤΙΚΗ: φιλική ή εχθρική ενέργεια ή διάθεση, ισότητα-ομοιότητα-συμφωνία και τα αντίθετά τους, άμιλλα-έριδα ή συμφιλίωση, προσέγγιση-ακολουθία-διαδοχή-μείξη ή επικοινωνία, πρέπει-ἁρμόζει-προσήκει, σύνθετα με προθέσεις: σύν, ἐν, ἐπί, παρά, περί, προς, ὑπό, και με το ὁμοῦ (ὁμονοῶ). 3.   ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ: συντάσσονται ρήματα ποικίλων σημασιών.
Δ Ι Π Τ Ω Τ Ω Ν	1.  ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΕΣ: ἐρωτῶ, εἰσπράττω, ἀποστερῶ, ἀποκρύπτω, διδάσκω, παιδεύω, ἀναμιμνῄσκω, ἐνδύω, ἀφαιροῦμαι, αἰτῶ, ποιῶ, δρῶ, ἐργάζομαι, λέγω,… 2.  ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ-ΓΕΝΙΚΗ: ἀκούω-μανθάνω-πυνθάνομαι, ἄγω-λαμβάνω, πληρῶ-πίμπλημι-κενῶ, ἀπαλλάσσω-ἀποκλείω-ἀπολύω-ἀποστερῶ-ἐλευθερῶ, κωλύω, σύνθετα με τις προθέσεις: ἀπό, ἐκ, πρό, κατά 3.  ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ-ΔΟΤΙΚΗ: εξίσωση-εξομοίωση-μείξη-συμφιλίωση, λόγο-δείξη-εντολή-προσαρμογή-αντιπαράθεση, παροχή-υπόσχεση, σύνθετα με τις προθέσεις: ἐν, σύν, ἐπί 4.  ΓΕΝΙΚΗ-ΔΟΤΙΚΗ:7 μετέχω-κοινωνῶ, μεταδίδωμι-μεταλαμβάνω, παραχωρῶ-ὑπείκω, φθονῶ-μέμφομαι-ἀντιποιοῦμαι-ἀμφισβητῶ, τιμῶ-τιμῶμαι
Π Α Ρ Α Τ Η Ρ Η Σ Ε Ι Σ	1.  μονόπτωτα λέγονται τα μεταβατικά ρήματα που δέχονται ένα αντικείμενο ή περισσότερα στην ίδια πτώση αλλά συνδέονται μεταξύ τους παρατακτικά 2.  δίπτωτα4 λέγονται τα μεταβατικά ρήματα που δέχονται δύο αντικείμενα σε δύο διαφορετικές πτώσεις ή δύο αντικείμενα σε αιτιατική, εκ των οποίων το ένα είναι πρόσωπο και το άλλο πράγμα 3.  άμεσο λέγεται το αντικείμενο ενός δίπτωτου ρήματος, στο οποίο μεταβαίνει άμεσα η ενέργεια του υποκειμένου 4.  έμμεσο λέγεται εκείνο το αντικείμενο ενός δίπτωτου ρήματος, στο οποίο μεταβαίνει έμμεσα η ενέργεια του υποκειμένου 5.  διάκριση αντικ. σε άμεσο και έμμεσο a.     αιτιατ. προσ. + αιτιατ. πράγμ. ή απρμφ. ή δευτ. πρότ.: άμεσο η αιτιατ. προσ. β. αιτιατ. + γενική ή δοτική: άμεσο η αιτιατική γ. γενική + δοτική: άμεσο η γενική δ. απρμφ. ή δευτ. πρότ. + γενική ή δοτική: άμεσο απρμφ. ή δευτ. πρότ. 6.  ρήματα όπως τα καλῶ, ὀνομάζω, λέγω, νομίζω, κρίνω, ἡγοῦμαι, θεωρῶ, ποιῶ, καθίστημι, αἱροῦμαι, ἔχω συντάσσονται με δύο αιτιατικές, εκ των οποίων η μία είναι αντικείμενο και η άλλη κατηγορούμενο του αντικειμένου.6 7.  η γενική που συνοδεύει ρήματα με τη σημασία του ανταλλάσσω, αγοράζω, πουλώ, εκτιμώ είναι της αξίας ή του τιμήματος10 8.  η γενική με ρήματα ψυχικού πάθους είναι της αιτίας.11 9.  η γενική με τα δικαστικά ρήματα είναι της αιτίας ή της ποινής ή του εγκλήματος 10.   ΣΥΣΤΟΙΧΟ:  λέγεται το αντικείμενο σε αιτιατική, που είναι ομόρριζο με το ρήμα ή προέρχεται από τη ρίζα άλλου συνώνυμου ρήματος και συνοδεύεται συνήθως από επιθετικό προσδιορισμό.   Πολλές φορές η σύστοιχη αιτιατική παραλείπεται και τότε ως σύστοιχο αντικείμενο    λειτουργεί ο επιθετικός προσδιορισμός σε ουδέτερο γένος συνήθως πληθυντικού αριθμού5.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ 1.   ἀπέκτειναν περὶ τοὺς ἑξακοσίους. 2.   λέγει ὁ κατήγορος ὡς ὑβριστής εἰμι. 3.   κελεύει αὐτοὺς λέγειν ταῦτα τοῖς στρατιώταις. 4.   λέξον ἡμῖν πόθεν ἤρξατό σε διδάσκειν τὴν στρατηγίαν. (το ρήμα λέξον έχει έμμεσο αντικ. το ἡμῖν και άμεσο την πλάγια ερωτηματ. πρότ. πόθεν… στρατηγίαν· το ρήμα ἤρξατο έχει αντικ. το άναρθρο απρμφ. διδάσκειν και αυτό άμεσο αντικ. το σε και έμμεσο το τὴν στρατηγίαν) 5.   ὁ δῆμος πλείω (= πλείονας/πλείους ὠφελείας) ὠφελεῖται… 6.   καλοῦσι δὲ ἡμᾶς (αντικ.) ἐπικούρους (κατηγορ. αντικ.) οἱ φίλοι. 7.   οὐ φιλανθρωπίας (άμ.), οὐχ ὁμιλίας(άμ.) οὐδεμιᾶς οὐδενὶ(έμμ.) κοινωνεῖ. 8.   κἀκεῖνον(άμ.)  οὐκ ἀπεστέρησε λόγου(έμμ.) καὶ κρίσεως(έμμ.) 9.   τοὺς στρατιώτας(άμ.)   τὸν μισθὸν(έμμ.)  ἀπεστέρησεν ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: το ρήμα ἀποστερῶ μπορεί να συντάσσεται ή με αιτιατ. + γεν. (παρ. 8) ή με δύο αιτιατ. (παρ. 9). 10. ἠλλάξαντο μὲν γὰρ πολλῆς εὐδαιμονίας (γεν. τιμήματος) πολλὴν κακοδαιμονίαν 11. ζηλῶ σε τοῦ πλούτου (αιτίας)

αδίδακτο 2

ΚΕΙΜΕΝΟ

¹¢koÚsantej² d taàta oƒ LakedaimÒnioi to‹j te Korinq…oij suneboÚleuon³ t¾n e„r»nhn poi»sasqai kaˆ tîn ¥llwn summ£cwn ™pštreyan³ to‹j m¾ boulomšnoij⁴ sÝn ˜auto‹j poleme‹n ¢napaÚesqai⁵· aÙtoˆ d' œfasan polemoàntej pr£xein Ó ti ¨n tù qeù⁶ f…lon Ï· Øf»sesqai d oÙdšpote, ¿n par¦ tîn patšrwn paršlabon Mess»nhn, taÚthj sterhqÁnai. oƒ oân Kor…nqioi ¢koÚsantej taàta ™poreÚonto e„j t¦j Q»baj ™pˆ t¾n e„r»nhn⁷. oƒ mšntoi Qhba‹oi ºx…oun⁸ aÙtoÝj kaˆ summac…an ÑmnÚnai⁹· oƒ d ¢pekr…nanto Óti ¹ mn summac…a oÙk e„r»nh, ¢ll¦ polšmou metallag¾¹⁰ e‡h· e„ d boÚlointo, pare‹nai œfasan t¾n dika…an e„r»nhn poihsÒmenoi. ¢gasqšntej¹¹ d aÙtoÝj oƒ Qhba‹oi, Óti ka…per ™n kindÚnJ Ôntej oÙk ½qelon to‹j eÙergštaij e„j pÒlemon kaq…stasqai, sunecèrhsan aÙto‹j kaˆ Fleias…oij kaˆ to‹j ™lqoàsi met' aÙtîn e„j Q»baj t¾n e„r»nhn ™f' úte¹² œcein t¾n ˜autîn ˜k£stouj.  kaˆ ™pˆ toÚtoij çmÒsqhsan oƒ Órkoi.  ( Ξενοφών, Ελληνικά, 7, 4, 9-10)

ΣΧΟΛΙΑ

1. όταν   μελετάμε   το ρήμα  ¢koÚw, πρέπει να  έχουμε υπόψη μας τα ακόλουθα:

α. έχει μέσο μέλλοντα: ¢koÚσομαι, β. ο παρακείμενος σχηματίζεται με αττικό αναδιπλασιασμό, γ.   εâ ή καλîς ή ¥μεινον ¢κούω Øπό τινος = επαινούμαι από κάποιον / κακîς ¢κούω Øπό τινος = κακολογούμαι από κάποιον

2. μία χρονική μετοχή που απαντά σε χρόνο αόριστο είναι δυνατό να μεταφραστεί με δύο τρόπους:

α. αφού + οριστική αορίστου αν σε σχέση με το ρηματικό τύπο που προσδιορίζει δηλώνει γεγονός προτερόχρονο στο παρελθόν  (¢koÚsantej d taàta oƒ LakedaimÒnioi to‹j te Korinq…oij suneboÚleuon = αφού άκουσαν αυτά οι Λακεδαιμόνιοι συμβούλευαν τους Κορινθίους ),

β. αφού + υποτακτική  αορίστου αν σε σχέση με τον προσδιοριζόμενο ρηματικό τύπο δηλώνει γεγονός προτερόχρονο στο μέλλον (  ™kšleusan Difr…dan   diab£nta e„j t¾n 'As…an t£j   Q…brwna Øpodexamšnaj pÒleij diasózein = έδωσαν εντολή στο Διφρίδα, αφού περάσει στην Ασία, να διατηρεί στην εξουσία του τις πόλεις που δέχτηκαν το Θίβρωνα )

3.      πολλές από τις λέξεις της αρχαίας ελληνικής όχι μόνο  χρησιμοποιούνται και στη νέα ελληνική αλλά έχουν   και την ίδια (ακριβώς ή περίπου) σημασία ανεξάρτητα από τη σύνταξή τους. Για παράδειγμα, τα ρήματα συμβουλέυω ( + δοτ. + απρμφ) και ™πιτρέπω ( + δοτ. + απρμφ.) έχουν διατηρήσει και στη νέα ελληνική την ίδια ακριβώς σημασία που είχαν και στην αρχαία ελληνική.

4.      όταν μία επιθετική / αναφορική μετοχή συνοδεύεται από την άρνηση m¾, η μετοχή αυτή έχει και υποθετική χροιά. Η μετοχή αυτή αναλύεται σε αναφορική υποθετική πρόταση: to‹j m¾ boulomšnoij = τούτοις ο† μ¾ ™βούλοντο

5. Για να μεταφράσουμε σωστά έναν ονοματικό ρηματικό τύπο (απαρέμφατο, μετοχή), είναι απαραίτητο:

α.  να τον αναγνωρίσουμε γραμματικά με ακρίβεια και να γνωρίζουμε τη σύνταξη / τις συντάξεις του και τη σημασία / τις σημασίες του

β.  να επισημάνουμε το ρηματικό τύπο εξάρτησης (μόνο το απαρέμφατο της αναφοράς μπορεί να μην εξαρτάται από ρηματικό τύπο). Για παράδειγμα, στη φράση ™pštreyan to‹j m¾ boulomšnoij sÝn ˜auto‹j poleme‹n ¢napaÚesqai έχουμε δύο απαρέμφατα, το poleme‹n και το ¢napaÚesqai. Το  πρώτο εξαρτάται από τη μετοχή to‹j m¾ boulomšnoij και το δεύτερο από το ρήμα ™pštreyan.

γ.  να εντοπίσουμε το υποκείμενό του

π.χ.: Øf»sesqai d oÙdšpote [œfasan] taÚthj sterhqÁnai. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα έχουμε δύο απαρέμφατα, το  Øf»sesqai (απρμφ. μέλλοντα  του ρήματος Øφίεμαι = [ + τελ. απρμφ.] παραμελώ να, επιτρέπω να ) και το  sterhqÁnai (απρμφ. παθητ. αορ. α΄ του ρήματος στεροàμαι [+ γεν.] = στερούμαι κάτι). Το ερώτημα που γεννιέται σε τέτοιες περιπτώσεις, σε περιπτώσεις δηλαδή που  δύο απαρέμφατα δε συνδέονται μεταξύ τους παρατακτικά, είναι το ακόλουθο: ποιο από τα δύο απαρέμφατα θα εξαρτηθεί από το ρήμα  της πρότασης; Με οδηγό τη σύνταξη των ρηματικών τύπων, από το εννοούμενο ρήμα œfasan θα εξαρτηθεί το Øf»sesqai ( το ρήμα φημί συντάσσεται με ειδικό μόνο απαρέμφατο· εξάλλου το απαρέμφατο μέλλοντα είναι μόνο ειδικό[1]), ενώ το sterhqÁnai θα εξαρτηθεί από το Øf»sesqai. Αν επιχειρήσουμε να συνάψουμε με το ρήμα το απαρέμφατο sterhqÁnai, θα διαπιστώσουμε ότι δε θα μπορέσουμε να δικαιολογήσουμε ούτε συντακτικά ούτε νοηματικά το άλλο απαρέμφατο, το Øf»sesqai.

Όσον αφορά το υποκείμενο των απαρεμφάτων,  στη συγκεκριμένη περίπτωση  είναι κοινό με το υποκείμενο του ρήματος œfasan (ταυτοπροσωπία).

Με βάση τα παραπάνω μεταφράζουμε: υποστήριζαν επίσης ότι ποτέ δε θα επιτρέψουν να στερηθούν αυτήν.

6.       η δοτική που εξαρτάται από ρηματικά επίθετα που σημαίνουν φιλία (φίλος, εÙμενής, εÜνους, ο„κε‹ος, …) ή έχθρα (™χθρός, πολέμιος, ™ναντίος, δύσνους, δυσμενής, …) δηλώνει το αντικείμενο της ενέργειάς τους και λέγεται δοτική αντικειμενική. Π.χ. tù qeù f…lon

7.      πολλές φορές, ύστερα από ρήματα που δηλώνουν κίνηση, ακολουθεί έννοια σκοπού· η έννοια αυτή μεταξύ άλλων μπορεί να εκφέρεται εμπρόθετα, όπως εδώ: ™poreÚonto  … ™pˆ t¾n e„r»nhn  (= για την ειρήνη)

8.      το ρήμα ¢ξιî, όταν συντάσσεται με αιτιατική προσώπου και απαρέμφατο, μεταφράζεται: νομίζω κάποιον άξιο να πράξει κάτι ή να είναι, ελπίζω, αξιώνω, απαιτώ κάποιος να… . π.χ. oƒ   Qhba‹oi ºx…oun aÙtoÝj kaˆ summac…an ÑmnÚnai = οι Θηβαίοι αξίωσαν (πρόβαλαν την αξίωση / είχαν την αξίωση) να ορκιστούν αυτοί και τον όρκο της συμμαχίας.

9. όταν μελετάμε το ρήμα Ôμνυμι και Ñμνύω, πρέπει να  προσέχουμε τα εξής:

α. έχει μέσο μέλλοντα (Ñμοàμαι), β. σχηματίζει τον παρακείμενο με αττικό αναδιπλασιασμό (Ñμώμοκα), γ. κυρίως συντάσσεται με απαρέμφατο μέλλοντα (oÙk 'Acaiîn NaÚpakton Ñmèmoken A„twlo‹j paradèsein;), σπανιότερα με δυνητικό απαρέμφατο αορίστου ή με απλό απαρέμφατο ενεστώτα ή αορίστου αντί μέλλοντα.  Ανεξάρτητα πάντως από το χρόνο του απαρεμφάτου με τον οποίο συντάσσεται, το ρήμα έχει τη σημασία  ΄΄ορκίζομαι ότι΄΄

10. μεταλλαγή = εναλλαγή, μεταβολή / polšmou metallag¾ = μεταβολή από τον πόλεμο
11. το ρήμα ¥γαμαι ( = θαυμάζω, εκτιμώ, εκπλήσσομαι) στον ενεστώτα και τον παρατατικό κλίνεται όπως το †σταμαι. Ο ενεστώτας δεν έχει υποτακτική και προστακτική.
12. το ™f' úte + απρμφ. δηλώνει όρο ή συμφωνία ή προϋπόθεση (= με τον όρο να, με τη συμφωνία ότι θα…)

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΛΕΤΗΣ

1. α΄ κλίση ουσιαστικών
2. χρόνοι – σημασίες – συντάξεις ρημάτων: ¥γαμαι, ¢γανακτî, ¢γαπî, ¢γγέλλω/¢γγέλλομαι, ¢γνοî /¢γνοοàμαι
3. κατηγορούμενο (απλό ή επιθετικό, γενική κατηγορηματική)

ΑΣΚΗΣΕΙΣ

Α.   για το κείμενο

1. œfasan, ºx…oun, ¢pekr…nanto, ¢gasqšntej: Να κλιθούν στην οριστική του χρόνου που βρίσκονται
2. Να γραφεί ο αντίστοιχος τύπος των ρηματικών τύπων του πίνακα που ακολουθεί στους χρόνους που υποδεικνύονται.

χρόνοι	¢koÚsantej	poi»sasqai	boulomšnoij	polemoàntej	sterhqÁnai	ÑmnÚnai	pare‹nai
ενστ.
μέλλ.
αόρ.
πρκ.

3. Οι ρηματικοί τύποι που βρίσκονται σε χρόνο μέλλοντα να μεταφερθούν στον αντίστοιχο τύπο στον αόριστο και στον παρακείμενο:

α.  …………………………………………………………………………..

β.  …………………………………………………………………………..

γ.  …………………………………………………………………………..

4. pare‹nai, kaq…stasqai: Να κλιθούν στην οριστική, υποτακτική και ευκτική στο χρόνο και στη φωνή που βρίσκονται.
5. Να γραφεί ό,τι ζητείται για κάθε τύπο του κειμένου:

1.      taàta: η γενική και η δοτική στο γένος και στον αριθμό που βρίσκεται

2.      poi»sasqai, ™pštreyan, sterhqÁnai, ÑmnÚnai, pare‹nai: το β΄ενικό προστακτικής στο χρόνο και στη φωνή που βρίσκεται

3.      paršlabon: το β΄ενικό προστακτικής και οι ονοματικοί ρηματικοί τύποι στο χρόνο και στη φωνή που βρίσκεται

4.      ˜auto‹j, ¿n, aÙtoˆ, aÙtoÝj: το είδος των αντωνυμιών

6. Να προσδιοριστεί το είδος των δευτερευουσών προτάσεων του κειμένου και να σχολιαστεί ο τρόπος εκφοράς τους.
7. Να προσδιοριστεί η συντακτική θέση των απρόθετων γενικών και δοτικών του κειμένου.
8. Να προσδιοριστεί το είδος των μετοχών που ακολουθούν· να γίνει ανάλυσή τους στο αντίστοιχο είδος δευτερεύουσας πρότασης.

·           ¢koÚsantej (το δεύτερο)

·           poihsÒmenoi

·           ¢gasqšntej

·           Ôntej

9. Να βρεθούν και να χαρακτηριστούν όλοι οι υποθετικοί λόγοι (φανεροί και κρυφοί) του κειμένου
10. Να μεταφερθούν στον ευθύ λόγο οι παρακάτω φράσεις· να δικαιολογηθούν οι  μετατροπές που θα γίνουν.

·         oƒ LakedaimÒnioi to‹j te Korinq…oij suneboÚleuon t¾n e„r»nhn poi»sasqai

·         aÙtoˆ d' œfasan polemoàntej pr£xein

·         Øf»sesqai d oÙdšpote [œfasan], ¿n par¦ tîn patšrwn paršlabon Mess»nhn, taÚthj sterhqÁnai

·         oƒ d ¢pekr…nanto Óti ¹ mn summac…a oÙk e„r»nh, ¢ll¦ polšmou metallag¾ e‡h

Β.  για την εφαρμογή και την εμπέδωση του προγράμματος μελέτης

1.   πολίτης, νεανίας, στρατιώτης, δεσπότης, τράπεζα, γλîσσα, ¢λήθεια: Να γραφούν για κάθε ουσιαστικό:

α.  η γενική και των δύο αριθμών

β.  η κλητική ενικού

γ.  η δοτική πληθυντικού

2.   Να συμπληρωθούν τα κενά των παραδειγμάτων που ακολουθούν σύμφωνα με τις οδηγίες των παρενθέσεων. Τα παραδείγματα να μεταφραστούν.

1. 'Epeˆ d' ¢f…keto e„j M»douj, tîn crhm£twn œdwke to‹j aØtoà taxi£rcoij Ósa ™dÒkei ˜k£stJ ƒkan¦ enai, Ópwj kaˆ ™ke‹noi œcoien tim©n, e‡ tinaj ………… tîn Øf' ˜autoÚj. (¥γαμαι: ευκτική ενεστώτα)
2. LÚsandroj d to‹j ™fÒroij œpemyen ………….. met' ¥llwn Lakedaimon…wn 'Aristotšlhn, fug£da 'Aqhna‹on Ônta  (¢γγέλλω: μετοχή μέλλοντα)
3. tÕ mn g¦r Lakedaimon…wn plÁqoj di¦ tÁj polite…aj tÕ kruptÕn  …………. (¢γνοοàμαι: παρατατ.)

3.  Να προσδιοριστούν οι συντάξεις των υπογραμμισμένων ρηματικών τύπων στα παραδείγματα που ακολουθούν. Τα παραδείγματα να μεταφραστούν.

1. N¾ t¾n “Hran, œfh Ð Swkr£thj, ¥gama… gš sou, diÒti oÙk ¢rgur…ou kaˆ crus…ou proe…lou qhsauroÝj kektÁsqai m©llon À sof…aj
2. ¢ll¦ m©llon t£d' aÙtoà ¥gamai, Óti plÁqÒj te oÙdn me‹on À tÕ tîn polem…wn pareskeu£sato
3. 'Aganaktî g¦r Ðrîn t¾n sukofant…an ¥meinon tÁj filosof…aj  feromšnhn
4. kaˆ æj ¢lhqîj ¢ganaktî e„ oØtwsˆ § noî m¾ oŒÒj t' e„mˆ e„pe‹n
5. oÙk ¢gap´ tîn ‡swn tugc£nein to‹j ¥lloij ¢ll¦ zhte‹ plšon œcein Ømîn
6. ”Epeita toioàtoj ín oÙk ¢gap´ e„ m¾ tîn ¹marthmšnwn d…khn dèsei
7. OÛtw to…nun ¢selg¾j ín kaˆ b…aioj kaˆ t¾n tîn ¢delfîn oÙs…an ¢pesterhkëj oÙk ¢gap´ t¦ ™ke…nwn œcwn
8. ½ggellÒn tinej t¦  par' ¹m‹n nàn Ônta taàta ¢nt…pala ¹m‹n prosiÒnta
9.   kaˆ tÍ Østera…v mellÒntwn aÙtîn ™piple‹n tÍ S£mJ ¢ggšlletai Ð Strombic…dhj ta‹j ¢pÕ toà `EllhspÒntou nausˆn ¢figmšnoj
10.  nàn d Ð 'AssÚrioj e„j t¾n cèran aÙtoà ™mbale‹n ¢ggšlletai
11.   'En d tù crÒnJ toÚtJ ºggšlqh to‹j tîn Surakos…wn strathgo‹j o‡koqen Óti feÚgoien ØpÕ toà d»mou
12.  ºggšlqh F…lippoj ¢sqenîn À teqneèj

---

[1] Τελικό σε χρόνο μέλλοντα είναι μόνο το απαρέμφατο που εξαρτάται από το ρήμα μέλλω.